Dosya Adı/Yılı: Student-List / 2009

Dil: C

Kaynak Dosyası: http://emrekocabas.net/cs/student_list.rar

Adresi de burada milan-vs-guiza

Aradan geçen tam bir yılda oyunculardaki değişimi ve taraftarların görüşlerini yine önceki yazıdaki gibi ekşisözlük yorumlarını baz alıp aktarıyorum.

Milan Baros:

-gollerine hasret kaldığımız yırtıcı forvet .açık ve net,çok özledim ulan,dön artık sahalara !

-sezonun ikinci yarısının ilk maçından itibaren hazır olacağı müjdesi duyurulmuş, mutluluk vermiş. forvet, golcü, çek, baba.

-(bkz: özledim teninin kokusunu özledim)

-çok ama çok özlediğimiz adamdır.

-yokluğuyla taraftara nefes darlığı çektiren. bir an önce dönse de rahatlatsa…

-haftaya a. madrid rövanş maçına kadar iyileşebilir mi acaba. ihtiyacı var takımın bu adama.

Sonra Daniel Guiza:

-eğer kalırsa , önümüzdeki sezon hakkındaki tüm olumsuz düşünceleri olumluya çevirecektir.

-top saklayamayan,adam geçemeyen forvet.ama müthiş araya kaçıyor.böylece dünya futbol literatürüne tanga tipi forvet tabirini kazandırmıştır

-gazı vardır belki. adam türkiye’ye geldiğinden beri osuramıyor gibi gözüküyor.

-guizayı düğünümde oynatmam. nahlet olsun

-ceza sahası dışında canavar kesilen, ceza sahasına girdiği anda başı kesik tavuğa dönen oyuncumuz. sanıyorum kendisini o bölgede elektrik çarpıyor.

-sakatlığı nedeniyle oynayamayacağı maçlarda rakip takımların onun yokluğunu hissedeceği bir gerçek.

-yurtdışına pazarlanmak isteniyorsa, fenerin hükmen kazandığı ankaraspor maçındaki 3 gol güiza’ya yazılabilir bence.

-oynadıkça değeri düşen oyuncu.

-hakan sukur ile saban diye alay eden fenerbahce taraftarina allah’in bir lutfu.

-bu adam fenerbahçe’de oynuyor, ben hala halısahalarda sürünüyorum ya ona yanıyorum işte.

-fenerbahçe’den gittiği günü yeni doğum günüm ilan edeceğim.

-hakkında bu kadar entry girilince gol attı sandım, ama atmamış.

-milyon euroluk damacana…

C dili ile yazdığım ilk projem, basit bir programlama örneği. Bilgisayar, hamlelerini bir matematik denklemi yardımıyla buluyor ve oynuyor.

Dosya Adı/Yılı : Chinese Checkers  / 2009

Dil                     : C

Kaynak Dosyası:  http://emrekocabas.net/cs/chinese_checkers.rar

Deplasman tanımı Kadıköy Şükrü Saraçoğlu ve bir de Ankara Bayan Basket olan benim için Bursa Teksas’ın içinde maç izlemek üstelik rakip de Eskişehirspor gibi güçlü bir taraftara sahip takım iken, müthiş bir tecrübe oldu. Bursa’nın yerel halk olarak takımlarına sıkı sıkı bağlı olduğunu biliyordum, ayrıca bir şekilde İstanbul ve İstanbul takımları (özellikle Beşiktaş) ile aralarının iyi olmadığını da biliyordum.

Hem bir İstanbullu, Galatasaraylı olarak stadı görmek, tezahüratlarını dinlemek ve ayrıca daha önceden de görmediğim şehri gezmek için hafta sonu soluğu Bursa’da aldık.5 arkadaş İstanbul’dan sabah erken saatlerde yola çıkıp öğlene doğru Bursa’ya vardık. Burada bizi Teksas tribünlerinden birkaç arkadaş karşıladı ve doğruca stada götürdü. Biletleri İstanbul’dan almıştık biz, tribünümüz Teksas’ın da olduğu “Kapalı Kale Arkası”. Biraz itiş kakışla da olsa maç başladığında stada girebildik. Daha tribündeki yerimizi almadan Bursa’nın golü geldi, tüm tribünler bizim üstümüze doğru koşuştu, yıkıldı..

Eskişehirspor’un etkisiz oyunuyla da maçı Bursa 3-1 almasını bildi. Maçta aklımda kalanlar Sercan’ın sol kanatta topla birlikte yaptığı driplingler, Bursa’nın ilk yarı tek pas futbolu. Tabi bu oyunda sahanın çimlerinin de muhteşem olmasının etkisi büyük. Tebrikler Bursa yönetimine..

Tribünlere ise ayrı bir paragraf gerekir. Öncelikle tribünlerin tamamen dolu olduğunu söylemem gerek.Teksas grubu maça hepimizin bildiği gibi üçlü ile başlıyor, ancak bu üçlü biraz farklı. Alkışlardan  sonra yemyeşil inciler ananızı .. diye devam ediyor. Gollerden sonra ise Galatasaray seyircisinin Lincoln için yaptığı elini aşağı yukarı kaldırma gibi bu sefer bunu “Aşağıııı Yukarııı” diyerek yapıyorlar. 6. dakikada ise hepimizin bildiği gibi Ankaragücü için bağırılıyor. Bunların dışında taraftarı sürekli tezahürata teşvik etmek için “Ayağa kalkmayan Beşiktaşlı olsun” şeklinde bağırıyorlar. Kısaca Teksas takımını, şehrini desteklemek için elinden geleni yapıyor, o gün tribünde bunu gördük. Herkes bir bütün olmuş, tribündeki herkeste Bursaspor formaları mevcut.Maç çıkışı kalabalıktan Bursa Store’a giremedik, taraftar kulübü için şehri gezerken bile susuzluğunu Bursa Store’dan aldığı enerji içeceği ile karşılıyor, her an kulübüne yardım ediyor. Bizzat şahit olduk.

Maçtan sonra ise tribünden arkadaşlarla kısa bir şehir turu yaptık. Kebapçı İskender’de bir güzel kebaplarımızı yedik. Akşam da hep beraber Galatasaray maçını izledikten sonra biz geldiğimiz gibi yine otobüsle İstanbul’un yolunu tuttuk.
]]> http://emrekocabas.net/2010/02/02/yesil-beyaz-bir-gun.html/feed 1 http://emrekocabas.net/2010/01/29/interrail-anilarim.html http://emrekocabas.net/2010/01/29/interrail-anilarim.html#comments Fri, 29 Jan 2010 20:31:07 +0000 emre http://emrekocabas.net/2010/01/29/interrail-anilarim.html  2009 yazı Serdar’ı zor da olsa ikna edip 25 günlük bir geziye çıktık. 6 ülke ve onlarca (gerçekten) şehir gezip Türkiye’ye döndükten sonra Serdar’ın bana ilk dediği “İyi ki ısrarcı olmuşsun ve beni ikna etmişsin” oldu. Şimdi o günleri ölümsüzleştirmek için yaşadıklarımızın bazılarını yazıya döktüm. Ayrıca interrail yapmak isteyenlerin merak ettiği birçok soruya da bu sitede cevap verdim. 

http://trenlegezdim.blogspot.com

İlk maç, ilk heyecan.. Okuldan arkadaşlarıyla birlikte dört kişiydiler, salonda ise muhtemelen on beş, yirmi kişi vardı. Maç o gün bahane oldu hepsine, muhabbet şamata aldı başını gitti. Ancak gözü sürekli sahadaydı onun, O’nda, hayranı olduğu oyuncuda. Bir anını bulsa hemen sahaya girecek, tanışacak ve fotoğraf çektirecekti. Bekledi, uzun bir süre bekledi. Devre arasında işte o anı yakaladı, bir heyecanla sahaya girdi ve fotoğrafı çektirdi. İşte bu fotoğraf hikayemizi oluşturdu…

Birbirini izleyen üç, dört hafta, ekibini bozmadan maçlara gelmeye devam etti. Her maç sonrası ilgisi, isteği biraz daha arttı ve daha somut birşeyler yapma isteği oluştu. Ufak çaplı araştırma ve görüşmelerden sonra takımı okuluna getirme kararı aldı. Söyleşi şeklinde olacaktı, hem amatör şube kendini tanıtma imkanı bulacak hem de O’nunla daha çok muhabbet edecek, belki de daha da yakınlaşacaktı. Öncelikle menejere ulaştı ve ona fikrini sundu. Herşey istediği gibi gitti ve takımı bir hafta sonra okula getirdi. Hayranı olduğu oyuncuyu kendisi karşıladı okul kapısında, söyleşi boyunca da yalnız bırakmadı. Uzun uzun konuştular ve konuştular…

Artık farklıydı kendisi. Telefon numarası vardı O’nun, her ne kadar mesaj çekemese de, arayamasa da. MSN adresi vardı artık her ne kadar muhabbeti bir türlü açamasa da. Ancak farklıydı. O’nun için artık normal bir hayran değildi, belki de bir arkadaştı ama kendisi de bilmiyordu tam olarak. Facebook’tan mesajlaşmaya başladılar yavaş yavaş, genelde maçlardan, futbol takımından bahsediyorlardı ama hiç şikayeti yoktu. Onunla her muhabbete vardı, yeter ki farklı olsun, yeter ki O’na verdiği değeri anlayıp bir karşılık bulsun. Yaz boyu mesajlaştılar internetten. Kimi zaman akla takılan bir soru kimi zamansa tribünsel bir olaydı konu. Yeni sezon başlayana kadar devam etti bu.

Yeni sezonla birlikte artık herşey değişmişti. Uzun geceler boyu mesajlaşmalar, sakatlık sonrası eve kadar gitmeler, çiçekler vermeler.. Artık taraftar-ünlü ilişkisi iki arkadaş ilişkisine dönüşmüştü. Buluşuyorlar, yemeğe gidiyorlar, beraber film izliyorlardı. İstedikleri gibi geziyor, eğleniyorlardı. Bir yıl önce sadece televizyondan, internetten haberlerini aldığı kişiden artık ilk ağızdan haber alıyor, ona istediğini soruyordu.

Hayal etmesi güzeldi, hayali arkadaşlarıyla paylaşması zordu, ama bu hayali gerçeğe çevirmesi imkansız gibi duruyordu. O başardı. Yağmurlu kış gününde, ertesi gün hiç çalışamadığı bir dersten sınavı olduğu günlerde, hasta olduğu günlerde hayalinin peşinden koşup gitti ve bu başarısı için birçok fedakarlık yaptı. Artık rüyalar gerçeğe kavuştu…

Şimdi ne mi yapıyorlar?  Dediğim gibi mutlu sonlu bir hikaye bu. Sonunu istediğiniz gibi bitirin ama bilin ki onlar çok mutlu =)

*Hikayedeki olaylar ve kişiler tamamen gerçek hayattan alınmıştır.

1. tuhaf çalışma saatlerin vardır..

hayat kadınları gibi.

2. müşterini memnun etmen için çalışırsın ..

hayat kadınları gibi.

3. müşterin çok iyi para öder, ama sen değil patronun köşeyi döner

hayat kadınlarında olduğu gibi.

4. saatlik ücretin vardır, ama çalışma saatin “iş” bitene kadar bitmez..

hayat kadınlarında olduğu gibi.

5. işinde çok iyi bile olsan asla gurur duyamazsın…

hayat kadınları gibi.

6. müşterinin fantazilerini gerçekleştürmek için para alacaksın…

hayat kadınları gibi.

7. senin için bir aile kurmak ve devam ettirmek çok zor..

hayat kadınlarında olduğu gibi.

8. sana yaptığın işin içeriği sorulduğunda açıklamakta zorlanacaksın…

hayat kadınları gibi.

9. arkadaşların seni terkedince kendin gibi tiplerle başbaşa kalırsın..

hayat kadınları gibi.

10. müşteri otel ve çalışma saatinin ücretini karşılar..

hayat kadınlarında olduğu gibi.

11. patronunun süper bir arabası vardır..

hayat kadınlarında olduğu gibi.

12. bir müşteriye “göreve” gittiğin zaman, yüzünde koca bir gülümsemeyle karşısına çıkarsın…

hayat kadınları gibi.

13. ama işini bitirdiğin zaman ruh halin kötüdür..

hayat kadınları gibi.

14. yeteneklerini kanıtlamak için korkunç testlerden geçmen gerekir..

hayat kadınları gibi.

15.  müşteri hep daha az ödeme yapmak ister ama senin buna rağmen bir mucize başarman gerekir..

hayat kadınları gibi.

16. sabah uyandığında şöyle düşünürsün : “bu işi ömür boyu yapamam” ..

hayat kadınları gibi…

İşte iddia alışkanlığımın lise geçmişi böyle. Üniversite de fazla bir değişiklik olmadı bende. Bu sene yerel seçim sonuçlarıyla ilgili girdiğim iki iddia sonucunda iki+iki büyük boy pizza almak zorunda kaldım. Bunun dışında batak masalarında genelde pizza için bahisler dönüyor. Zevkine başladığımız oyun bazen öyle bir hal alıyor ki pizza yemek şart oluyor. Son zamanlardan bahsedersek, benim isteğimle pizzasına oynadığımız Barışlar’da yenilen taraf olarak pizza aldık, yine başka bir oyunda bataktaki eşim 8 yandaki 9′a girdi,ben ihaleyi 10 ile kapattım. Karşımdaki “10 alamazsın” dedi ben “alırım var mısın iddia’ya” dedim ve pizzasına girdik, kaybeden pizzaları alıyordu.Belki de ilktir, takım arkadaşların rakiple değil de birbirleriyle iddiaya girmesi :) Oyunun sonunda yerdeki elden hiç yardım alamadan 9 aldım, anlayacağınız hem oyunda yenildik hem de ben iddiayı kaybettim. Bunun dışında ilk dönem yurtta arkadaşlarla oturup muhabbet ederken, 2,3 gün önce açıklanan Kimya sınavının ortalaması ile ilgili bir karmaşa oldu. Hemen olayı iddiaya çevirdim ve Barış ile gece gece mühendisliğe gidip Kimya ortalamasına baktık. Küsüratlarla kaybetmiştim o iddiayı da, sonuç yine pizza :)

Şimdilerde ufak tefek birkaç iddiam var devam eden ve önümüzde Galatasaray-Fenerbahçe maçı var. İddiacılar için mükemmel bir haftasonu, ben de fırsatları değerlendirip  Sinem’le girdim yine iddiaya. Ancak bu sefer yoğun baskılarım var Sinem’e yine 2 yıl beklememek için :) Maçın sonucuyla beraber iddianın ayrıntılarını yazarım buraya.

Bol gülücüklü bir yazı oldu bu da, şimdilik maçı beklemedeyiz!

maç sonrası gelen edit: Skor 0-0 , İddia Sinem’in :(

3 günlük Çanakkale gezimizi tamamladık. Fotoğrafları hemen bir fotoroman hale getirip servis ettim facebook’a. Şimdi de siteye ekledim,  tüm gezi fotoğraflarda olduğu için ayrı bir yazı yazmaya gerek duymuyorum. Linki size paslayıp atacağınız gol için beklemeye geçiyorum.

Çanakkale Gezisi Fotoroman’ı