Edirne Fen Lisesi’nden mezun olup eve dönüşüm…

Etrafı toparladı, sildi süpürdü sanki önemli bir misafir ağırlayacakmış gibi. Galatasaray formasını da dünden yıkamış, ütülemiş ve sandalyenin üzerine koymuştu. İnternete girip kullanacağı güzergahı öğrendi ve notlarına ekledi. Tek eksik kaldı, bu kış gününde kendisiyle birlikte amatör şubenin maçına gelmek için ikna edilmesi gereken insanlar…

İlk maç, ilk heyecan.. Okuldan arkadaşlarıyla birlikte dört kişiydiler, salonda ise muhtemelen on beş, yirmi kişi vardı. Maç o gün bahane oldu hepsine, muhabbet şamata aldı başını gitti. Ancak gözü sürekli sahadaydı onun, O’nda, hayranı olduğu oyuncuda. Bir anını bulsa hemen sahaya girecek, tanışacak ve fotoğraf çektirecekti. Bekledi, uzun bir süre bekledi. Devre arasında işte o anı yakaladı, bir heyecanla sahaya girdi ve fotoğrafı çektirdi. İşte bu fotoğraf hikayemizi oluşturdu…

Birbirini izleyen üç, dört hafta, ekibini bozmadan maçlara gelmeye devam etti. Her maç sonrası ilgisi, isteği biraz daha arttı ve daha somut birşeyler yapma isteği oluştu. Ufak çaplı araştırma ve görüşmelerden sonra takımı okuluna getirme kararı aldı. Söyleşi şeklinde olacaktı, hem amatör şube kendini tanıtma imkanı bulacak hem de O’nunla daha çok muhabbet edecek, belki de daha da yakınlaşacaktı. Öncelikle menejere ulaştı ve ona fikrini sundu. Herşey istediği gibi gitti ve takımı bir hafta sonra okula getirdi. Hayranı olduğu oyuncuyu kendisi karşıladı okul kapısında, söyleşi boyunca da yalnız bırakmadı. Uzun uzun konuştular ve konuştular…

Artık farklıydı kendisi. Telefon numarası vardı O’nun, her ne kadar mesaj çekemese de, arayamasa da. MSN adresi vardı artık her ne kadar muhabbeti bir türlü açamasa da. Ancak farklıydı. O’nun için artık normal bir hayran değildi, belki de bir arkadaştı ama kendisi de bilmiyordu tam olarak. Facebook’tan mesajlaşmaya başladılar yavaş yavaş, genelde maçlardan, futbol takımından bahsediyorlardı ama hiç şikayeti yoktu. Onunla her muhabbete vardı, yeter ki farklı olsun, yeter ki O’na verdiği değeri anlayıp bir karşılık bulsun. Yaz boyu mesajlaştılar internetten. Kimi zaman akla takılan bir soru kimi zamansa tribünsel bir olaydı konu. Yeni sezon başlayana kadar devam etti bu.

Yeni sezonla birlikte artık herşey değişmişti. Uzun geceler boyu mesajlaşmalar, sakatlık sonrası eve kadar gitmeler, çiçekler vermeler.. Artık taraftar-ünlü ilişkisi iki arkadaş ilişkisine dönüşmüştü. Buluşuyorlar, yemeğe gidiyorlar, beraber film izliyorlardı. İstedikleri gibi geziyor, eğleniyorlardı. Bir yıl önce sadece televizyondan, internetten haberlerini aldığı kişiden artık ilk ağızdan haber alıyor, ona istediğini soruyordu.

Hayal etmesi güzeldi, hayali arkadaşlarıyla paylaşması zordu, ama bu hayali gerçeğe çevirmesi imkansız gibi duruyordu. O başardı. Yağmurlu kış gününde, ertesi gün hiç çalışamadığı bir dersten sınavı olduğu günlerde, hasta olduğu günlerde hayalinin peşinden koşup gitti ve bu başarısı için birçok fedakarlık yaptı. Artık rüyalar gerçeğe kavuştu…

Şimdi ne mi yapıyorlar?  Dediğim gibi mutlu sonlu bir hikaye bu. Sonunu istediğiniz gibi bitirin ama bilin ki onlar çok mutlu =)

*Hikayedeki olaylar ve kişiler tamamen gerçek hayattan alınmıştır.

1. tuhaf çalışma saatlerin vardır..

hayat kadınları gibi.

2. müşterini memnun etmen için çalışırsın ..

hayat kadınları gibi.

3. müşterin çok iyi para öder, ama sen değil patronun köşeyi döner

hayat kadınlarında olduğu gibi.

4. saatlik ücretin vardır, ama çalışma saatin “iş” bitene kadar bitmez..

hayat kadınlarında olduğu gibi.

5. işinde çok iyi bile olsan asla gurur duyamazsın…

hayat kadınları gibi.

6. müşterinin fantazilerini gerçekleştürmek için para alacaksın…

hayat kadınları gibi.

7. senin için bir aile kurmak ve devam ettirmek çok zor..

hayat kadınlarında olduğu gibi.

8. sana yaptığın işin içeriği sorulduğunda açıklamakta zorlanacaksın…

hayat kadınları gibi.

9. arkadaşların seni terkedince kendin gibi tiplerle başbaşa kalırsın..

hayat kadınları gibi.

10. müşteri otel ve çalışma saatinin ücretini karşılar..

hayat kadınlarında olduğu gibi.

11. patronunun süper bir arabası vardır..

hayat kadınlarında olduğu gibi.

12. bir müşteriye “göreve” gittiğin zaman, yüzünde koca bir gülümsemeyle karşısına çıkarsın…

hayat kadınları gibi.

13. ama işini bitirdiğin zaman ruh halin kötüdür..

hayat kadınları gibi.

14. yeteneklerini kanıtlamak için korkunç testlerden geçmen gerekir..

hayat kadınları gibi.

15.  müşteri hep daha az ödeme yapmak ister ama senin buna rağmen bir mucize başarman gerekir..

hayat kadınları gibi.

16. sabah uyandığında şöyle düşünürsün : “bu işi ömür boyu yapamam” ..

hayat kadınları gibi…

Liseden kalmadır benim bu iddiaya girme isteğim.  O zamanlarda sınıf arkadaşlarımdan Nilgün’le Sinem’le Berk’le baya bir iddia geçmiştir başımızdan.Sinem’in ( Koyu Fenerbahçeli kendisi, gfb) bir gün boyunca ultrAslan atkımı okulda takması, benim matematik hocası Oğuz Bağran’a kaybettiğim iddia sonrası sınıfa birkaç kilo tulumba tatlısı almam, Nilgün’e de aynı şekilde bir yemek ısmarlamam akılda kalanlardan birkaçı. Tabi bir de 2006 senesinde Sinem’le girdiğmiz bir iddia vardı, o seneki şampiyonluk için. Kazanan balık ısmarlayacaktı İstanbul’a döndüğümüzde. Meşhur o 16 dakika sonunda zor da olsa kazanmıştım iddiayı ama daha da zoru Sinem’i alıp balık yemeğe gitmek oldu.20006′da liseden mezun olduk döndük İstanbul’a, bir yıl üniversiteye hazırlandık, ertesi yıl ikimiz de İstanbul’da üniversitelere yerleştik ancak Sinem daha yeni ısmarladı balığımı, 2 yılı geçmiş :) Yine de sağolasın Sinem, balıklar güzeldi.Kulakların çınlasın biraz :)

İşte iddia alışkanlığımın lise geçmişi böyle. Üniversite de fazla bir değişiklik olmadı bende. Bu sene yerel seçim sonuçlarıyla ilgili girdiğim iki iddia sonucunda iki+iki büyük boy pizza almak zorunda kaldım. Bunun dışında batak masalarında genelde pizza için bahisler dönüyor. Zevkine başladığımız oyun bazen öyle bir hal alıyor ki pizza yemek şart oluyor. Son zamanlardan bahsedersek, benim isteğimle pizzasına oynadığımız Barışlar’da yenilen taraf olarak pizza aldık, yine başka bir oyunda bataktaki eşim 8 yandaki 9′a girdi,ben ihaleyi 10 ile kapattım. Karşımdaki “10 alamazsın” dedi ben “alırım var mısın iddia’ya” dedim ve pizzasına girdik, kaybeden pizzaları alıyordu.Belki de ilktir, takım arkadaşların rakiple değil de birbirleriyle iddiaya girmesi :) Oyunun sonunda yerdeki elden hiç yardım alamadan 9 aldım, anlayacağınız hem oyunda yenildik hem de ben iddiayı kaybettim. Bunun dışında ilk dönem yurtta arkadaşlarla oturup muhabbet ederken, 2,3 gün önce açıklanan Kimya sınavının ortalaması ile ilgili bir karmaşa oldu. Hemen olayı iddiaya çevirdim ve Barış ile gece gece mühendisliğe gidip Kimya ortalamasına baktık. Küsüratlarla kaybetmiştim o iddiayı da, sonuç yine pizza :)

Şimdilerde ufak tefek birkaç iddiam var devam eden ve önümüzde Galatasaray-Fenerbahçe maçı var. İddiacılar için mükemmel bir haftasonu, ben de fırsatları değerlendirip  Sinem’le girdim yine iddiaya. Ancak bu sefer yoğun baskılarım var Sinem’e yine 2 yıl beklememek için :) Maçın sonucuyla beraber iddianın ayrıntılarını yazarım buraya.

Bol gülücüklü bir yazı oldu bu da, şimdilik maçı beklemedeyiz!

maç sonrası gelen edit: Skor 0-0 , İddia Sinem’in :(