Her zamanki gibi bir cümlenle senden nefret ediyorum. Seni telefonumdan da silmişim, artık kabullenmişim sensiz doğacak günleri. Ta ki bir gözyaşın beni uyuşturana kadar.
Karar vermeliyim artık, geri dönüşü olmayacak bir karar, üstelik seninle geçirdiğimiz o günlere inat. Nasıl yaparım, ne söylerim diye düşünüyorum. Ardından sen benden daha hızlı davranıyorsun, oyunu bitiriyorsun bir daha başlamamacasına.
“Olmuyorsa olmuyordur” diyorsun bana, “bitirelim bu köşe kapmacayı”. Ben ise karşılık vermişim sana “seni kırmak istemem, mutlu kal” demişim ama asla hatırlamıyorum kurduğum o cümleleri. Senin yanımda olduğunu hissetmek, ne olursa olsun, yüzünü görebilmek ve sesini duymak bana dünyanın zenginliğini veriyordu. Artık o da kalmadı, tek başımayım şu koca dünyada. Kayboluyorum arkadaşlarımın yanında, amaçsız ilişkilere giriyorum, nereye gittiğimi bilmeden sapıyorum farklı yollara.
Oysa ki daha yaşayacaklarımız vardı, ben herşeyi planlamıştım. Seninle pikniğe gidecek, daha çok yemek yapmaya çalışacaktık beraber. Şu an sana güle güle derken kafamda cevaplarını aradığım bin bir soru var, belki de cevaplarını hiç öğrenemeyeceğim sorular. Hepsini kendime saklıyorum , her gece kendi kendime cevaplar üretiyorum. Zaten artık günlerim de hep günbatımı oldu, sürekli güneşin batışını izliyorum, yeni güne yeni bir başlangıçla merhaba demeyi dileyerek.
Şimdi bir dağ başında, haykırışlarımı kimselere duyurmadan, gözyaşlarımı kimselere göstermeden, seni bekliyorum, belki de her zamanki gibi bir gözyaşını bekliyorum, herşeyi unutmak için, yeniden yaşamak için..
Zengin olmak istiyorum ben.
Emre Kocabaş
